अशा काही रात्री असतात ज्यांच्याबद्दल बोलण्यासारं असतं.
असं एकदा झालं. ठीक आहे - प्रत्येकाला कधी ना कधी असं होतं, खूप जास्त वाइन, खूप थकवणारा आठवडा, काहीही.
मग काही आठवड्यांनंतर पुन्हा असं झालं, आणि यावेळी घडत असतानाच तुम्ही पहिल्या वेळेबद्दल विचार करत होतात.
आणि आता तिसरी गोष्ट घडतेय, ती म्हणजे तुम्ही स्वतःच्याच विचारांत अडकता की तुम्ही याबद्दल विचार करत असाल का.
जर तुम्ही साधारणपणे याच परिस्थितीत असाल: तुमची वय ३० च्या आसपास आहे, हे अत्यंत सामान्य आहे, आणि तुम्ही आताच ज्या चक्राची जाणीव केली आहे, त्याचं एक नाव आणि त्यातून बाहेर पडण्याचा मार्ग आहे.
बहुधा काय घडतंय आणि ते कसं ओळखायचं, ते खालीलप्रमाणे आहे.
थोडक्यात सांगायचं तर
तुमच्या ३० च्या आसपासच्या वयात, धमनींमध्ये अडथळा असण्यापेक्षा तणावाचा धोका जास्त असतो. चिंता, झोपेची कमतरता, मद्यपान, नैराश्याविरोधी औषधे आणि ऑफिस किंवा घरी जे काही सुरू आहे, हे अडकलेल्या नळ्यांपेक्षा या वयात खूप जास्त सामान्य कारणं आहेत.
पण "बहुधा" म्हणजे "नक्कीच" असं नाही, या दोन्ही गोष्टींमध्ये सतत साम्य असतं, आणि त्यातील फरक खरोखर महत्त्वाचा आहे - कारण एकाचा उपाय दुसऱ्यासाठी काहीच करत नाही.
तुमचं शरीर इथे तुमच्या विरोधात का काम करतं
हे समजून घेणं सर्वात उपयुक्त आहे, आणि एकदा हे समजलं की, परिस्थितीबद्दलची बरीच भीती निघून जाते.
तुमच्या मज्जासंस्थेच्या दोन स्थिती असतात.
एक म्हणजे सतर्क स्थिती. धोका, अंतिम मुदत, वाद, परीक्षा. हृदयाची गती वाढते, स्नायू तयार होतात, रक्ताचा प्रवाह अनावश्यक गोष्टींपासून दूर होऊन तुमच्या हातापायांकडे वळवला जातो. तुमच्या शरीराला असं वाटतं की तुम्ही काहीतरीशी लढणार आहात किंवा त्यापासून पळणार आहात.
दुसरी म्हणजे शांत स्थिती. सुरक्षित, आरामदायी, काहीही तातडीचं नाही. पचन सुरू राहतं, हृदयाची गती कमी होते, रक्ताचा प्रवाह जगण्यासाठी आवश्यक नसलेल्या सर्व भागांकडे मुक्तपणे वाहतो.
उत्तेजनासाठी शांत स्थितीची गरज असते. हा रक्ताच्या प्रवाहाचा प्रकार आहे, आणि अनावश्यक भागांकडे भरपूर रक्त वाहणं, हेच तुमचं शरीर बंद करतं, जेव्हा त्याला काहीतरी चुकीचं वाटतं.
आता बघा, जेव्हा तुम्हाला कामगिरीची चिंता वाटते तेव्हा काय होतं. तुमच्या शरीराला "हे काम करणार नाही याची मला काळजी वाटते" आणि "इथे धोका आहे" यातील फरक ओळखता येत नाही. एकच धोक्याची घंटा, एकच प्रतिसाद. तुम्ही सतर्क स्थिती निर्माण करता, आणि सतर्क स्थिती ही रासायनिकदृष्ट्या तुम्हाला हव्या असलेल्या स्थितीच्या अगदी उलट असते.
म्हणून याबद्दलची चिंता थेट यालाच कारणीभूत ठरते. अप्रत्यक्षपणे नाही, किंवा मानसिकदृष्ट्या अस्पष्ट पद्धतीनेही नाही. यांत्रिकरीत्या. तुमची चिंता नेमक्या त्याच रक्तवाहिन्यांना आकुंचन पावृतो, ज्यांना उघडं व्हायचं असतं.
हेच ते चक्र आहे. एक वाईट रात्र चिंता निर्माण करते, चिंता दुसरी वाईट रात्र निर्माण करते, आणि दुसरी वाईट रात्र त्या चिंतेची पुष्टी करते. गोल गोल.
आणि या चक्राचं खास म्हणजे, धमनींचे उत्तम स्थितीत असलेल्या पुरुषातही हे चक्र सुरू राहू शकतं. काहीही बिघडलं नसतं. यंत्रणा ठीक असते. ही फीडबॅकची समस्या असते.
फरक कसा ओळखायचा
डॉक्टर काही विशिष्ट पॅटर्न पाहत असतात. मी ते तुम्हाला स्पष्टपणे सांगेन, पण शेवटी एक महत्त्वाची अट जोडली आहे, आणि ती अट केवळ सजावटीची नाही.
तणावाकडे निर्देश देणारे मुद्दे:
- हे अचानक सुरू झालं - तुम्ही साधारणपणे त्याची तारीख सांगू शकता किंवा एखाद्या काळाशी जोडू शकता
- हे सातत्यपूर्ण नाही. कधी ठीक, तर कधी नाही. वेगवेगळ्या जोडीदारांसोबत वेगळं, किंवा सुट्टीत वेगळं
- कोणी सोबत नसताना सहज होतं
- सकाळच्या उत्तेजना अजूनही सामान्यपणे होत आहेत
- तुमच्या आयुष्यात सध्या दुसरी एखादी गोष्ट मोठी आहे - नोकरी, पैसे, नवीन बाळ, एखादं कठीण काळ जातंय असंच नातं
- शारीरिक समस्येकडे निर्देश देणारे मुद्दे:
- हे हळूहळू, अनेक महिने किंवा वर्षांनंतर सुरू झालं, आणि तुम्ही त्याची सुरुवात कधी झाली हे सांगू शकत नाही
- हे सातत्यपूर्ण आहे. मूड किंवा जोडीदार काहीही असो, प्रत्येक वेळी आणि प्रत्येक ठिकाणी सारखं
- सकाळच्या उत्तेजना कमी झाल्या आहेत किंवा थांबल्या आहेत
- हे चढ-उतार होण्याऐवजी हळूहळू अधिक वाईट होत आहे
- तुम्हाला इतर काही समस्या आहेत: उच्च रक्तदाब, कोलेस्ट्रॉल, रक्तातील साखर, तुम्ही धूम्रपान करता, किंवा कुटुंबात लवकर वयाच्या हृदयविकाराचा इतिहास आहे
- सकाळच्या उत्तेजनाचा प्रश्न हाच डॉक्टर सर्वात जास्त महत्त्वाचा मानतात, आणि तो केवळ सांगण्यापेक्षा का आहे हे स्पष्ट करणं जास्त महत्त्वाचं आहे. ते झोपेत असताना घडतात. त्यात कोणतेही विचार, दबाव, जोडीदार किंवा चिंता नसते - तुमचं जाणीवपूर्वक मन पूर्णपणे यापासून दूर असतं. त्यामुळे जर ते अजूनही विश्वासार्हपणे होत असतील, तर यंत्रणा नक्कीच काम करत आहे आणि जागृत अवस्थेतील काहीतरी त्यात अडथळा आणत आहे.
आता ती महत्त्वाची अट. स्वतःवर निदान करण्यासाठी याचा वापर करू नका. झोपेच्या समस्या सकाळच्या उत्तेजनांवर स्वतंत्रपणे परिणाम करतात. काही औषधांमुळेही तसं होतं. आणि या श्रेणींमध्ये सतत अस्पष्टता असते - ३० च्या आसपासच्या पुरुषासाठी सर्वात सामान्य परिस्थिती एक किंवा दुसरी नसून, एखादी छोटी शारीरिक समस्या असते, ज्याने एक वाईट रात्र घडते, त्यातून चिंता निर्माण होते, आणि आता तीच चिंता सर्वाधिक नुकसान करत असते, तर मूळ समस्या दुर्लक्षितच राहते.
याचा गुंता सोडवणं हेच डॉक्टरचं काम आहे. त्यासाठी फक्त एक अपॉइंटमेंट लागते.
कोणीही तुम्हाला न सांगणारी गोष्ट
काही कारणं इतकी सामान्य आणि इतकी कमी चर्चिली आहेत की ती प्रत्येकीने सांगण्यासारखी आहेत.
नैराश्याविरोधी औषधे. SSRI आणि SNRI औषधे घेतल्यास पुरुषांच्या मोठ्या भागावर लैंगिक कार्यावर परिणाम करतात. जर हे लक्षण औषध सुरू केल्यावर किंवा डोस वाढवल्यानंतर सुरू झालं, तर तुमचं उत्तर हेच आहे, किंवा यातील बरीचशी हेच आहे. स्वतःहून ते घेणे थांबवू नका - पण ज्यांनी ते लिहून दिलं आहे त्यांच्याकडे पुन्हा जा, कारण त्याऐवजी इतर पर्याय आणि बदल उपलब्ध आहेत आणि याबद्दल विचार करणं अगदी सामान्य आहे.
स्लीप ॲप्निया. जर तुम्हाला जोरात घोर येतं, झोपेतून उठल्यावर असं वाटतं की तुम्ही झोपलाच नाही, किंवा तुमच्या जोडीदाराने तुम्ही श्वास थांबल्याचा उल्लेख केला असेल - तर तपासणी करून घ्या. यामुळे टेस्टोस्टेरॉन आणि रक्तवाहिन्यांच्या कार्याला एकाच वेळी नुकसान होतं, आणि ३० च्या आसपासच्या पुरुषांमध्ये याचं निदान खूप कमी होतं. अनेक पुरुषांना वाटतं की ते फक्त थकले आहेत, कारण आयुष्यच थकवणारे आहे.
मद्यपान. केवळ त्या रात्रीच नाही. दीर्घकाळ सततच्या मद्यपानामुळे हार्मोनवर परिणाम होतो.
रक्तदाबाची गोळ्या. काही गोळ्या, विशेषतः बीटा-ब्लॉकर्स आणि काही मूत्रवर्धक औषधे, याला कारणीभूत ठरतात. पुन्हा - गोळी घेणं थांबवू नका, तर डॉक्टरांशी याबद्दल बोला.
निदानाविना मधुमेह. या वयात हे कमी सामान्य आहे, पण असं होतं, आणि कधीकधी हेच खरोखर पहिले लक्षण असते. त्यामुळे केवळ रक्त तपासणी करणं योग्य आहे.
कमी टेस्टोस्टेरॉन. इंटरनेटवर सांगितल्यापेक्षा ३० च्या आसपासच्या वयात हे कमी सामान्य आहे, आणि काही क्लिनिक विक्रीच्या उद्देशाने याबद्दल खूप जास्त दावे करतात. यासाठी लक्षणे विचारणाऱ्या क्विझपेक्षा योग्य सकाळच्या रक्ताची तपासणी आवश्यक आहे.
खरोखर काय करायचं
जर हे काही आठवड्यांपेक्षा जास्त काळ चालू असेल, तर डॉक्टरकडे जा. हेच इथे खरोखर योग्य शिफारस आहे, आणि बाकी सर्व गोष्टी यापेक्षा दुय्यम आहेत.
ही एक छोटी अपॉइंटमेंट असते. सहसा थोडी चर्चा, रक्तदाब तपासणी आणि कोलेस्ट्रॉल, साखर आणि अनेकदा टेस्टोस्टेरॉनसाठी रक्ताची तपासणी होते. तुम्ही कोणत्या श्रेणीत आहात हे यातून स्पष्ट होतं, काहीही अंतर्भूत समस्या असल्यास ती लक्षात येते, आणि जर औषधांचा प्रश्न असेल तर तोही ओळखता येतो. जर तुम्ही धूम्रपान करत असाल, किंवा तुम्हाला रक्तदाब, कोलेस्ट्रॉल किंवा रक्तातील साखरेच्या समस्या असतील, किंवा तुमच्या कुटुंबात लवकर वयाच्या हृदयविकाराचा इतिहास असेल, तर लवकर जा.
जर हे चिंतेच्या चक्रासारखं वाटत असेल, तर सायकोसेक्सुअल थेरपी किंवा सीबीटी (CBT) हा उपचार प्रभावी ठरतो. ही केवळ एक सांत्वन म्हणून दिलेली शिफारस नाही - याच्या मागे ठोस पुरावे आहेत, विशेषतः याच समस्येसाठी, आणि हे शरीराची दुरुस्ती करण्याऐवजी फीडबॅक चक्र तोडून काम करतं. तुम्ही तपासणी करून घेण्यासोबतच हे करू शकता, त्याऐवजी नाही.
दरम्यान: झोप, व्यायाम, कमी मद्यपान, धूम्रपान नको. तुम्ही कोणत्याही श्रेणीत असाल तरीही यामुळे मदत होते आणि त्यासाठी आधी निदानाची गरज नसते.
आणि तुमच्या जोडीदाराशी बोला. मला माहित आहे. पण शांत राहण्यामुळेच बरीच कामं होतंय - तुम्ही हे एकट्याने हाताळत आहात आणि ते काय विचार करत असतील, याची कल्पना करत आहात, तर प्रत्यक्षात ते जे विचार करत असतात ते सहसा तुमच्या कल्पनेपेक्षा खूपच कमी कठोर असतात. तुमच्या डोक्यात असलेल्या एकाच प्रेक्षकाची भीती दूर केल्याने बरीच मानसिक दडपण कमी होतं.
नको असलेल्या दोन गोष्टी
ऑनलाइन गोळ्या विकत घेऊ नका. बनावट गोळ्या सर्वत्र आहेत, डोसची खात्री नसते, आणि जर तुम्ही नायट्रेट औषधे घेत असाल, तर यांचं मिश्रण तुमचा रक्तदाब धोकादायकरीत्या कमी करू शकतं. त्या एखाद्या कारणासाठीच प्रिस्क्रिप्शनवर मिळतात - आणि तपासणीत गोळी न सोडणारी काही गोष्ट सापडू शकते.
वेळ निघून जाण्याची वाट पाहू नका. जर ही चिंता असेल, तर परिस्थिती टाळल्याने हे चक्र अधिकच बळकट होतं; हेच याचं काम आहे. जर ही शारीरिक समस्या असेल, तर तुम्ही काहीतरी न तपासता सोडत आहात. वाट पाहणं हा एकमेव असा पर्याय आहे ज्याचा कोणताही फायदा नाही.
प्रामाणिक सारांश
३४ व्या वर्षी, तणाव, झोप, मद्यपान किंवा औषधांचा धोका जास्त आहे, धमनींचा नाही. हे खरोखरच दिलासादायक असावं, आणि हे केवळ टाळणं नाही.
पण खात्री नसली तरीही हा धोका जास्त आहे, आणि लवकर शारीरिक समस्येचं लक्षण ठरणाऱ्या कमीच प्रकरणांमध्ये आताच शोध घेणं सर्वात जास्त महत्त्वाचं असतं.
एक अपॉइंटमेंट या सर्व गोष्टींना केवळ अंदाज न ठेवता उत्तराकडे घेऊन जाते. एवढंच करायचं आहे.
सामान्य आरोग्य माहिती, वैद्यकीय सल्ला नाही. सततच्या अडचणींची तपासणी डॉक्टर devraient करणे. प्रिस्क्राइब केलेल्या औषधांबद्दल डॉक्टरांशी न बोलता कधीही ते थांबवू नका किंवा बदलू नका. जर तुम्हाला कमी मनःस्थिती किंवा स्वतःला इजा करण्यासारखे विचार येत असतील, तर कृपया डॉक्टर किंवा मानसिक आरोग्य सेवा केंद्राशी बोला - हे यापेक्षा जास्त महत्त्वाचं आहे.
